πρόγραμμα κατάληψης τεχνών

Απο την Ιστορία του Βιβλίου..

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Έχω να πω όσα άκουσα από τους παλιούς, και αν αυτά είναι αληθινά, οι ίδιοι το ξέρουν. Αλλά, αν βρίσκαμε την αλήθεια μόνοι μας, θα μας ενδιέφεραν, από εκεί και πέρα, οι γνώμες των ανθρώπων;
ΦΑΙΔΡΟΣ: Αστείο πράγμα αυτό που ρώτησες. Όμως πες μου αυτά που ισχυρίζεσαι ότι έχεις ακούσει.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Λοιπόν άκουσα πως κάπου στη Ναύκρατη της Αιγύπτου υπάρχει ένας από τους αρχαίους τοπικούς θεούς. Το όνομά του είναι Θεύθ. Αυτός είναι που βρήκε πρώτος τους αριθμούς και τον μαθηματικό συλλογισμό και τη γεωμετρία και την αστρονομία, και ακόμα τα παιχνίδια με τους πεσσούς και τους κύβους, και τέλος τους χαρακτήρες των γραμμάτων. Και εκείνη την εποχή βασιλιάς όλης της Αιγύπτου ήταν ο Θαμούς, που έμενε στη μεγάλη πόλη της επάνω περιοχής, την οποία οι Έλληνες την ονομάζουν Αιγυπτιακές Θήβες. Και τον θεό της τον ονομάζουν Άμμωνα. Ήρθε σ’ αυτόν ο Θεύθ και του έδειξε τις τέχνες του, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να διαδοθούν και στους άλλους Αιγυπτίους. Και ο Θαμούς ρώτησε ποια είναι η χρησιμότητα της καθεμιάς.Καθώς ο Θεύθ τις εξηγούσε μία προς μία, ο βασιλιάς επαινούσε ό,τι έκρινε πως λεγόταν καλά και κατηγορούσε ό,τι έκρινε πως δεν ήταν καλό. Λέγεται πως ο Θαμούς είπε στον Θεύθ πολλά και υπέρ και κατά κάθε τέχνης, που αν τα εξετάσουμε αναλυτικά, θα μακρηγορούσαμε. Πάντως όταν έφθασαν στα γράμματα, ο Θεύθ είπε: “Βασιλιά μου, η γνώση αυτών των πραγμάτων θα κάνει τους Αιγυπτίους πιο σοφούς και δυνατότερους στη μνήμη, γιατί βρέθηκε το φάρμακο της σοφίας και της μνήμης”.Όμως ο Άμμωνας απάντησε: “Θεύθ, που κατέχεις τόσες τέχνες, να ξέρεις πως άλλος έχει την ικανότητα να δημιουργεί τις τέχνες, και άλλος εκείνη την ικανότητα που θα του επιτρέπει να κρίνει πόσο πρόκειται να ωφελήσουν και πόσο να βλάψουν όποιους πρόκειται να τις χρησιμοποιήσουν. Και τώρα εσύ, σαν πατέρας της τέχνης των γραμμάτων, από ευμενή διάθεση προς το έργο σου, απέδωσες τα αντίθετα από αυτά που μπορεί πραγματικά τούτη η τέχνη να κάνει. Γιατί τα γράμματα θα προκαλέσουν λήθη στις ψυχές όσων θα τα μάθουν, εφόσον οι ίδιοι δε θα φροντίζουν για την άσκηση της μνήμης τους, μια και, αποκτώντας εμπιστοσύνη στη γραφή, θα φέρνουν τα πράγματα στo μυαλό τους όχι από μόνοι τους, από μέσα τους, αλλά από έξω, διαμέσου ξένων σημείων.Δε βρήκες, λοιπόν, το φάρμακο της μνήμης, αλλά της υπενθύμισης. Και έτσι παρέχεις στους μαθητές σου μια φαινομενική σοφία, όχι όμως και την αλήθεια. Γιατί, με την τέχνη που προσφέρεις, θα ακούσουν πολλά χωρίς να τα διδαχθούν, και, επομένως, θα πιστέψουν ότι ξέρουν πολλά, ενώ στην πραγματικότητα, στις περισσότερες περιπτώσεις θα στερούνται της γνώσης και θα είναι δύσκολο να τους συναναστρέφεται κανείς, αφού, αντί σοφοί, θα έχουν γίνει δοκησίσοφοι”.
[...]

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Όποιος λοιπόν πιστεύει ότι μέσα στους χαρακτήρες των γραμμάτων άφησε κάποια τέχνη για τους μετά από αυτόν, και, επίσης, όποιος δέχεται ότι από τα γράμματα θα προκύψει κάτι σαφές και βέβαιο, πρέπει να διακατέχεται από μεγάλη απλοϊκότητα και, στην πραγματικότητα, να αγνοεί το χρησμό του Άμμωνα, αφού νομίζει ότι οι γραμμένοι λόγοι κάνουν κάτι παραπάνω από το να υπενθυμίζουν, σ’ εκείνον που τα ξέρει, τα θέματα στα οποία αναφέρονται τα γραπτά.
ΦΑΙΔΡΟΣ: Πάρα πολύ σωστά.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Λοιπόν, Φαίδρε, η γραφή έχει αυτό το φοβερό χαρακτηριστικό, και εκεί, στ’ αλήθεια, μοιάζει με τη ζωγραφική. Και τούτης εδώ τα δημιουργήματα στέκονται μπροστά μας σα να είναι ζωντανά, όμως αν τα ρωτήσεις κάτι, σιωπούν με σοβαρότητα. Το ίδιο κάνουν και οι γραπτοί λόγοι. Τείνεις δηλαδή να πιστέψεις ότι αυτοί σκέφτονται κάτι και μιλούν, αν όμως τους ρωτήσεις για κάτι απ’ όσα λένε, το οποίο θέλεις να μάθεις, πάντοτε σου εκφράζουν ένα και το ίδιο πράγμα. Και κάθε λόγος, από τη στιγμή που γραφτεί, κυλάει παντού με τον ίδιο τρόπο, και σ’ εκείνους που τον γνωρίζουν καλά, και σ’ εκείνους που δεν έχουν καθόλου σχέση με το περιεχόμενό του, και δεν ξέρει από μόνος του σε ποιους πρέπει να απευθύνεται και σε ποιους όχι. Και όταν τον κακομεταχειρίζονται και άδικα μιλούν άσχημα γι’ αυτόν, έχει πάντα ανάγκη από τον πατέρα του, για να τον βοηθήσει, αφού ο ίδιος δεν μπορεί ούτε να αμυνθεί, ούτε να βοηθήσει τον εαυτό του.
ΦΑΙΔΡΟΣ: Και πάλι μίλησες πολύ σωστά.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Λοιπόν, τι; Βλέπουμε άλλο λόγο, που να είναι γνήσιος αδελφός τούτου εδώ, του γραπτού, και με ποιον τρόπο δημιουργείται, και πόσο είναι, από τη φύση του, καλύτερος και δυνατότερος από αυτόν εδώ;
ΦΑΙΔΡΟΣ: Ποιος είναι αυτός, και πως πιστεύεις ότι δημιουργείται;
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Αυτός που γράφεται με γνώση μέσα στην ψυχή εκείνου που μαθαίνει, ο λόγος που μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό του και που ξέρει σε ποιους πρέπει να μιλάει και σε ποιους να σωπαίνει.
ΦΑΙΔΡΟΣ: Εννοείς τον έμψυχο και ζωντανό λόγο εκείνου που έχει την κατάλληλη γνώση, το λόγο, δηλαδή, του οποίου ομοίωμα δίκαια θα αποκαλούσαμε το γραπτό λόγο.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Έτσι ακριβώς. Πες μου τώρα τούτο. Ο νοήμων γεωργός, για όποιους σπόρους του φροντίζει και θέλει να του δώσουν καρπούς, τι από τα δύο κάνει, τους σπέρνει, έχοντας την επιθυμία να χαίρεται το καλοκαίρι στους κήπους του Άδωνη βλέποντας πως έγιναν όμορφα φυτά, ή μήπως, όταν τα κάνει αυτά, τα κάνει για παιχνίδι και για να γιορτάσει; Μήπως, για τους σπόρους που τον ενδιαφέρουν σοβαρά, κάνει χρήση της γεωργικής τέχνης και, σπέρνοντάς τους στο κατάλληλο έδαφος, είναι ευχαριστημένος αν τον όγδοο μήνα ωριμάσουν πλήρως όσοι έσπειρε;
ΦΑΙΔΡΟΣ: Έτσι είναι Σωκράτη. Αυτά κάνει στις περιπτώσεις που ενεργεί σοβαρά, ενώ κάνει άλλα στις περιπτώσεις που ενεργεί αλλιώς, δηλαδή όπως ανέφερες.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Και θα πούμε πως, όποιος κατέχει τη γνώση των δικαίων και των όμορφων και των καλών πραγμάτων έχει λιγότερη κρίση από το γεωργό, σε ό,τι αφορά τους δικούς του σπόρους;
ΦΑΙΔΡΟΣ: Καθόλου δεν θα το πούμε αυτό.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Επομένως, όταν ενεργεί σοβαρά, δεν θα τους γράψει στο νερό με μελάνι, σπέρνοντάς τους με την πέννα του, και με λόγους που δεν μπορούν ούτε να εκφραστούν προκειμένου να βοηθήσουν τον εαυτό τους, ούτε να διδάξουν ικανοποιητικά την αλήθεια.
ΦΑΙΔΡΟΣ: Φαίνεται πως όχι.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Φυσικά όχι. Όπως δείχνουν τα πράγματα, τους κήπους με τους χαρακτήρες των γραμμάτων, θα τους σπείρει και θα τους γράψει για παιχνίδι. Κι όταν συγγράφει, θα το κάνει σαν να μαζεύει θησαυρούς για την βοήθεια της μνήμης του, για να τους έχει ενεργούς αν φθάσει στο σημείο να γεράσει και να ξεχνάει, και αυτός και ο καθένας που θα ακολουθήσει την ίδια πορεία. Και θα ευχαριστηθεί όταν θα τους βλέπει να φυτρώνουν απαλοί.Νομίζω ότι η σοβαρή ενασχόληση με αυτά γίνεται πολύ ομορφότερη όταν κανείς, κάνοντας χρήση της διαλεκτικής τέχνης, παραλάβει μια πρόσφορη ψυχή και φυτέψει και σπείρει μέσα της λόγους που να συνοδεύονται από την ανάλογη γνώση, που να μπορούν να βοηθούν και τον εαυτό τους κι εκείνoν που τους φύτεψε, και να μην είναι άκαρποι, αλλά να έχουν σπόρο, και από εκεί πάλι να φυτρώνουν άλλοι λόγοι σε άλλες ψυχές, οι οποίοι να μπορούν να διατηρούν για πάντα αθάνατη τη σπορά, και να κάνουν ευτυχισμένο αυτόν που τους έχει, στο μεγαλύτερο βαθμό που αυτό είναι δυνατό στον άνθρωπο.

(Το παραπάνω απόσπασμα είναι μια  ενδιαφέρουσα κριτική της μετάβασης απο την κοινωνία του προφορικού στην κοινωνία του γραπτού λόγου και είναι απόσπασμα της συνομιλίας του Σωκρατή με τον Φαίδρο, όπως παρουσιάζεται απο τον Πλάτωνα.)

Για εμάς η αξία του είναι να απαντήσει σε κάποιους προβληματισμούς όσον αφορά το ίδιο το κείμενο και την σχέση του με τον αναγνώστη και το συγγραφέα.

Μια αφίσα κείμενο για την εισβολή στην κατάληψη ελαία

Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΝΕΙ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ

Η ολοκληρωτική επίθεση, που συντελείται σήμερα στο σύνολο της κοινωνίας, απαιτεί νέα “ήθη” στην πολιτική ζωή. Η κοινωνική ειρήνη που ανέκαθεν επεδίωκαν και επέβαλαν οι δυτικές αστικές δημοκρατίες, σήμερα πλέον περισσότερο ξεκάθαρα από ποτέ είναι ένας ολομέτωπος πόλεμος κατά πάντων. Η πειθώ και η κοινωνική συναίνεση δεν θεωρούνται πλέον απαραίτητες. Η σιωπή και η ανοχή της κοινωνίας, με αντάλλαγμα την καταναλωτική δυνατότητα, έχει τελειώσει. Θέση παίρνει ο φόβος, η πειθαρχία και η καταστολή. Το μήνυμα είναι σαφές: αν δεν συναινέσεις εκούσια, θα συναινέσεις με το ζόρι.

Τρανταχτά παραδείγματα: Φορτηγατζήδες, ταξιτζήδες, φαρμακοποιοί, δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς, νοσηλευτικό προσωπικό, εργαζόμενοι στη ΔΕΗ και στον ΟΣΕ, εργαζόμενοι στον ΟΤΕ, λιμενεργάτες, όσοι δεν συμφώνησαν με την “πράσινη” ανάπτυξη (βλέπε Κερατέα), διαδηλωτές στις δεκάδες πορείες, μέχρι και οι ειρηνικοί “αγανακτισμένοι” στις πλατείες, δοκίμασαν στο πετσί τους κάθε πτυχή της κρατικής καταστολής, από τις συκοφαντίες και τον χλευασμό των ΜΜΕ, μέχρι την ωμή αστυνομική βία. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι όσα δεν φτάνει η κάμερα του δημοσιογράφου, τα φτάνει το γκλοπ του μπάτσου.

Τώρα ήρθε η σειρά των φοιτητών. Στη συνολική επίθεση κατά της κοινωνίας εντάσσεται και η επίθεση στο χώρο της παιδείας. Ο νέος νόμος-πλαίσιο για την παιδεία είναι μεγάλης σημασίας για το νέου τύπου καπιταλιστικό μοντέλο. Και αυτό γιατί είναι απαραίτητος για τη δημιουργία των τεχνοκρατών που θα στελεχώσουν την αυριανή αγορά εργασίας. Στόχος είναι αφενός ο σχηματισμός μιας ελίτ που θα κατέχει τη γνώση, αφού η πρόσβαση σε αυτή θα είναι αδύνατη για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, και αφετέρου η ολοκληρωτική μετατροπή της εργατικής τάξης σε πειθήνια και υποταγμένη μάζα, υπάκουη στις διαθέσεις της αγοράς και του κάθε αφεντικού.

Τα πανεπιστήμια αποτέλεσαν συχνά στη μεταπολιτευτική περίοδο σημαντικό χώρο αντίστασης και αντίθεσης στα εκάστοτε κυβερνητικά σχέδια. Το φοιτητικό και μαθητικό κίνημα πολλές φορές υπήρξε αποτελεσματικό και νικηφόρο. Από την εποχή του 1-1-4, μέχρι τις κινητοποιήσεις για το νόμο 815 της περιόδου 1979-1981, το νόμο Κοντογιαννόπουλου του 1991 με τη δολοφονία του Τεμπονέρα, το νόμο Αρσένη του 1999 και την αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος το 2006, οι φοιτητές, οι μαθητές και οι καθηγητές απέδειξαν στην πράξη ότι η μαζικότητα και η αποφασιστικότητα είναι ισχυρότερες από τις ορέξεις της εκάστοτε εξουσίας. Στην εποχή της τρόικας και του μνημονίου, αυτό δεν είναι επιτρεπτό. Κάθε αντίδραση πρέπει να καταστέλλεται.

Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται και η κατάργηση του ασύλου. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η πλήρης κατάργησή του τέθηκε ως απαραίτητη προϋποθεση για την ψήφιση του νόμου από όλες τις πολιτικές δυνάμεις του οικονομικού και κοινωνικού φασισμού (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, Ντορούλα).

Το πανεπιστημιακό άσυλο κατοχυρώθηκε με νόμο το 1982, όμως η κοινωνική του νομιμοποίηση είναι πολύ παλιότερη και υπάρχει από τον 19ο αιώνα. Καμία κοινοβουλευτική πλειοψηφία και κανένα από τα τσιράκια τους στα πανεπιστήμια δεν έχει δικαίωμα να το καταργήσει.

Και πέρα όμως από το πανεπιστημιακό άσυλο, ολόκληρος ο νόμος είναι ένα εμετικό έκτρωμα, και αυτό φαίνεται και στις σημερινές φοιτητικές συνελεύσεις, όπου ουδείς τάσσεται υπέρ του νομου, πέρα από κάποιους ξεδιάντροπους πασόκους φοιτητοπατέρες, άμεσα εξαρτώμενους από κομματικά και οικονομικά συμφέροντα. Η επιχειρηματολογία των υπολοίπων διαφωνούντων με τις φοιτητικές κινητοποιήσεις εξαντλείται σε συναισθηματικού τύπου τοποθετήσεις περί απώλειας της εξεταστικής, τοποθετήσεις οι οποίες χαρακτηρίζονται από ατομισμό, ωχαδελφισμό, ηττοπάθεια και παραίτηση.

Είναι απολύτως αναγκαίο η κοινωνία να αντιληφθεί ότι η κρατική και οικονομική εξουσία που αποφασίζει για τις ζωές μας είναι μια στυγνή νεοφιλελεύθερη χούντα και ως τέτοια από εδώ και στο εξής δεν θα ζητάει τη γνώμη, ούτε τη συναίνεση της κοινωνίας για οποιοδήποτε ζήτημα. Να κατανοήσει ότι η εξουσία αυτή της έχει κηρύξει τον ολοκληρωτικό πόλεμο και ότι εφεξής οποιαδήποτε πράξη της θα είναι στην υπηρεσία των οικονομικών συμφερόντων της αγοράς και εχθρική προς την κοινωνία. Να αποβάλλει από πάνω της τη λογική του κοινωνικού αυτοματισμού και της λογικής “όλοι εναντίον όλων”. Έννοιες όπως “συντεχνίες”, “ρετιρέ”, “προνομιούχα επαγγέλματα”, “αιώνιοι φοιτητές”, “ακραία στοιχεία” κλπ αποτελούν τη γλώσσα της κυριαρχίας και αποσκοπούν στην περαιτέρω όξυνση του κοινωνικού καννιβαλισμού.

Όσο εντείνεται η επίθεση στα κοινωνικά στρώματα, και όσο αυτά θα αντιδρούν, τόσο θα εφευρίσκονται καινούργιοι όροι για τη στοχοποίησή τους. Πρέπει άμεσα να γίνει αντιληπτό ότι κανένας δεν έχει πλέον το δικαίωμα να κοιτάζει τον εαυτούλη του και τα μικροσυμφέροντά του. Όποιος υιοθετεί αυτή τη λογική, είναι συνυπεύθυνος και καθιστά ο ίδιος τον εαυτό του εχθρικό προς οποιαδήποτε έννοια αξιοπρέπειας.

Εμείς από την πλευρά μας πρέπει να αντιτάξουμε την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα. Να νικήσουμε το φόβο, που οδηγεί στην παθητικότητα και την αδράνεια και που τόσο εντατικά προσπαθούν να μας επιβάλλουν τα ΜΜΕ και τα κάθε λογής φερέφωνα της εξουσίας. Στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει οφείλουμε να πολεμήσουμε. Είναι ένας πόλεμος στον οποίο μπορούμε να κερδίσουμε. Αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται, και για αυτόν ακριβώς το λόγο προσπαθούν να σπείρουν το φόβο.

Οι αντιλήψεις που ισχυρίζονται ότι αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει, είναι αυτές ακριβώς που τον αλλάζουν καθημερινά. Προς το χειρότερο.

Κατάληψη Ελαία

Ανοιχτή συνέλευση Αγ. Παρασκευής (αντίσταση αυτοοργάνωση αλληλεγγύη)

“Αυτοί που μας παίρνουν τα βιβλία μας κατηγορούν ότι είμαστε αδιάβαστοι” Μ.Μπρέχτ

Σε μια χρονική περίοδο όπου πραγματοποιείται μια γενικευμένη επίθεση από τη μεριά του κράτους ως κομμάτι της γενικότερης συντήρησης και επιβολής του καπιταλιστικού μοντέλου, ο χώρος της εκπαίδευσης δεν θα μπορούσε να μείνει απ’ έξω.

 

Ήδη από τα σχολικά χρόνια, η εκπαίδευση είναι δομημένη έτσι ώστε να μην παρέχει μια γενική γνώση και μόρφωση, αλλά να παράγει απ΄ αυτήν την ηλικία ακόμα, ειδικευμένες γνώσεις τεχνοκρατικού χαρακτήρα, μετατρέποντας τους μαθητές σε μελλοντικούς εξειδικευμένους εργάτες. Η υποβάθμιση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Κλείσιμο σχολείων, πάγωμα διορισμών καθηγητών, εντατικοποίηση, γενικότερη μείωση δαπανών με αποκορύφωμα η φετινή σχολική χρονιά να ξεκινάει με το 20% των βιβλίων. Τέλος, με τη συνεχή υποτίμηση της «δημόσιας» δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης τα φροντιστήρια αποτελούν πλέον τον μόνο τρόπο εισαγωγής σε κάποιο πανεπιστημιακό ίδρυμα, επιβαρύνοντας τρομακτικά τον οικογενειακό προϋπολογισμό, ενώ υποβάλλουν τους νέους σε μια ψυχοφθόρα και ψυχαναγκαστική καθημερινότητα.

 

10 ώρες διάβασμα, 6 χιλιάρικα το χρόνο, καθημερινός ανταγωνισμός και στο τέλος οι ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΙ?

Ως βασικό κομμάτι και ουσιαστικά προθάλαμος της μισθωτής εργασίας, τα πανεπιστήμια δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τους κανόνες που επιβάλει σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας μας αυτό το καπιταλιστικό μοντέλο. Υιοθετούνται πια οι αποφάσεις του συμφώνου της Μπολόνια, το οποίο προσαρμόζει το πανεπιστήμιο στους νόμους της αγοράς.

Έτσι λοιπόν, έρχεται ένας καινούργιος νόμος πλαίσιο ο οποίος ψηφίζεται με συνοπτικές διαδικασίες, καλοκαίρι και αποφεύγοντας ακόμα και έναν υποτυπώδη «διάλογο με την πανεπιστημιακή κοινότητα» έτσι, για τα μάτια του κόσμου, να ισοπεδώσει το προηγούμενο όχι και τόσο επιτυχημένο μοντέλο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Εντατικοποίηση, παραγωγή μισθωτών σκλάβων, πειθήνιων φοιτητών που με το βούρδουλα , πιστωτικών μονάδων και των ορίων φοίτησης δεν θα νοιάζονται για τίποτε άλλο παρά μόνο για ένα χαρτί όσο γίνεται δυνατότερου από τους υπόλοιπους φοιτητές – ανταγωνιστές. Καμία ευκαιρία για σκέψη και δραστηριότητες έξω από τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις και καμία ριζοσπαστική δράση σε ένα χώρο που πλέον θα αλωνίζουν μπάτσοι και μάνατζερ. Όσο για την δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση – η οποία βέβαια ποτέ δεν ήταν δημόσια και δωρεάν – πλέον αυτή θα παίρνει καθαρά ταξικά χαρακτηριστικά: στο μέλλον θα σπουδάζουν όσοι και όσες έχουν την οικονομική δυνατότητα. Η προσαρμογή στους ρυθμούς και στις ανάγκες που έχει η ιδιαίτερα ευμετάβλητη αγορά εργασίας, γίνεται πλέον και επίσημα, με συνδιαχείριση του πανεπιστημίου

από πανεπιστημιακούς και μη. Σ΄ αυτό το κλίμα, το κράτος έρχεται θεσμικά πλέον να επιτρέψει τη συνεργασία με επιχειρήσεις, την σχεδόν εξολοκλήρου χρηματοδότηση από πολυεθνικές εταιρίες και κάθε λογής ερευνητικό πρόγραμμα που θα χρησιμοποιεί πλέον και με τη βούλα του νόμου, τους φοιτητές ως ανασφαλείς εργάτες, πριν καν ακόμα βγουν στη ζούγκλα της μισθωτής εργασίας. Όσο για το άσυλο, το οποίο στην μεταπολιτευτική ελλάδα αποτέλεσε εργαλείο για τα αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια και χώροι στους οποίους αναπτύσσονται ριζοσπαστικές δράσεις, πολλές φορές και με εξεγερσιακά χαρακτηριστικά, πλέον και θεσμικά καταργείται.

• Απέναντι σ΄ αυτή τη γενικευμένη επίθεση που αντιμετωπίζουμε σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, ας καλλιεργήσουμε τις αρνήσεις μας συλλογικά.
• Προασπίζοντας και διατηρώντας ζωντανό κάθε χώρο και κέντρο αγώνα, καταρρίπτοντας στην πράξη τη λογική που αναγνωρίζει το άσυλο ως κομμάτι απλά ενός νομοσχεδίου.
• Αναπτύσσοντας σχέσεις αλληλεγγύης και καλλιεργώντας δομές από τα κάτω στα πανεπιστήμια, στην εργασία, στη γειτονιά.
• Επαναπροσδιορίζοντας και ορίζοντας εμείς οι ίδιοι τον χώρο και τον χρόνο μας.

Για τις φοιτητικές συνελεύσεις και διαδικασίες – Τ.Α.Β

Στην χθεσινή συνέλευση του Τ.Α.Β, πάρθηκε απόφαση να μην συνεχιστεί η κατάληψη με μία διαφορά περίπου 20 κουκιών (60+ προς 80+). Τουτέστιν είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Το θέμα είναι το εξής. Αυτό που γίνεται πανελλαδικά κ συγκεκριμένα στο Ιόνιο Παν/μιο είναι πώς μεγάλη μερίδα των φοιτητών δεν έρχονται στην συνέλευση να ακούσουνε παρά να επιβεβαιώσουν με διάφορους γελοίους τρόπους την ήδη διαμορφωμένη άποψη τους. Υποκινούμενοι από το προσωπικό συμφέρων, από την παρέα της παράταξης, προσπαθούν να βγάλουν συμπεράσματα για το δίκιο της γνώμης τους από το πώς είναι ντυμένος κάποιος, πώς έχει τα μαλλιά του, αν ψευδίζει ή κάνει σαρδάμ αγνοώντας πλήρως το περιεχόμενο του λόγου του. Στην χθεσινή συνέλευση ψήφησαν 80+ άτομα κατά της κατάληψης και ούτε ένας από αυτούς, μα ούτε ένας (εκτός από τον πρόεδρο της παράταξης του πασόκ και μία άλλη κοπέλα) δεν βγήκε να υποστηρίξει τον λόγο που ανεβάζει το κουλό του, με ποιά λογική καταδικάζει την κατάληψη και γιατί τελικά είναι τόσο πρόβατο. Στην αντίθετη πλευρά γύρω στα 20 άτομα (αδέσμευτοι, μας, ανένταχτοι κλπ.) επιχειρηματολόγησαν υπέρ της κατάληψης κατά του νόμου και φυσικά έκραξαν. Τα θέματα που προκύπτουν είναι τα εξής: Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε πως η μαζικότητα είναι ένα πρίσμα (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) να δει κάποιος τα πράγμα καθώς δεν είναι το μόνο ζητούμενο. Η ποιότητα των ατόμων είναι εξίσου κ ίσως πιο σημαντική. Στην προκειμένη βέβαια δύσκολα μπορείς να μιλήσεις για άτομα καθώς το άτομο προϋποθέτει προσωπικότητα και κριτική σκέψη και όχι των ετεροκαθορισμό των ημερών μας και την ομαδοποίηση – υιοθέτηση κοινής άποψης. Επίσης όπως αποδεικνύεται, όσο δημοκρατικό είναι μια πλειοψηφία 49 – 50 (το προηγούμενο αποτέλεσμα της συνέλευσης) να κλείνει μία σχολή, άλλο τόσο δημοκρατικό είναι μια πλειοψηφία αγελαίας προέλευσης να εμποδίζει την μειοψηφία να δράσει με τον τρόπο που αυτή θέλει. Συνεπώς μιλάμε για μία συνέλευση (έστω) όπου η πειθώς δεν έχει καμία αξία, ο λόγος δεν έχει δύναμη και η αξία ενός λογικού επιχειρήματος φτάνει στα αυτιά μόνο αυτών που ακούνε (κ ας τα έχουμε όλοι). Ακόμα οι κανόνες του παιχνιδιού είναι άνισοι, γιατί ενώ κάποιοι θέτουν το θέμα στις σωστές πολιτικές του βάσεις, κάποιοι άλλοι προσπαθούν να αποπολιτικοποιήσουν την κουβέντα, προσδίδοντας του χαρακτήρα αμιγώς φοιτητικό. Δηλαδή ενώ οι υπέρ μιλούν για  ιδιωτικοποίηση, για άσυλο, φοιτητικά δάνεια, δίδακτρα σε φοιτητές εκτός ευρωπαϊκής ένωσης κλπ, οι υπόλοιποι, η πλειοψηφία δηλαδή ούτε κουβέντα! Η μόνη τους έγνοια είναι η φοιτητική εκπροσώπηση, που αυτοί οι ίδιοι είναι οι υπ’ αριθμόν 1 υπεύθυνοι που τώρα κάποιοι θέλουν να την κόψουν. Τολμάνε να μιλάνε για διαπλοκή στις τάξεις των καθηγητών και των πρυτάνεων όταν οι ίδιοι είναι αυτοί που τα κάνουνε πλακάκια με τους ομολόγους τους καθηγητές πρυτάνεις και μ’ αυτά τα επιχειρήματα υπερασπίζονται το νόμο. Τα πράγματα που μπορούν να ειπωθούν εδώ είναι πολλά. Αυτά σαν μια πρώτη ενημέρωση – ψευδανάλυση.

Θα επανέλθουμε

 

Απόφαση Γενικής Συνέλευσης όλων των σχολών της Τετάρτης 7/9/2011

            Βρισκόμαστε εδώ, τη στιγμή που πάνω από 150 σχολές σε όλη την Ελλάδα βρίσκονται σε κινητοποιήσεις και καταλήψεις. Βρισκόμαστε εδώ, δείχνοντας ότι η κυβέρνηση και οι συνεργάτες της, ΝΔ και ΛΑΟΣ, όπως και το μαύρο μέτωπο ΕΕ και ΔΝΤ, ήταν γελασμένοι που νόμιζαν ότι μας βρήκαν απροετοίμαστους. Βρισκόμαστε εδώ, μαζί με όλο τον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό, και δηλώνουμε ότι θα παλέψουμε για την ανατροπή του νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την αντιλαϊκή πολιτική. Βρισκόμαστε εδώ, δείχνοντας ότι η συναίνεση των κομμάτων εξουσίας, αυτών που οδήγησαν το λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση, δεν εκφράζει την κοινωνική πλειοψηφία, που εδώ και ενάμιση χρόνο βρίσκεται στους δρόμους και τις πλατείες.

Στις 24 Αυγούστου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την αγαστή σύμπραξη της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ κήρυξε τον πόλεμο στη σπουδάζουσα νεολαία. Σε συνέχεια της προκλητικής της στάσης κατά τη διάρκεια της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου προγράμματος προχώρησε σε ένα ακόμα πρωτοφανές πραξικόπημα. Αξιοποιώντας τις κατευθύνσεις της ΕΕ σε εκπαίδευση-εργασία-δημοκρατία και τις επιταγές του ΔΝΤ που θέλουν να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης τους στο λαό, ενώ ταυτόχρονα δίνουν «αγώνα» για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Παρά την κάθετη εναντίωση σύσσωμου του φοιτητικού κινήματος, και ολόκληρου του εκπαιδευτικού κινήματος, προσπαθεί να διαλύσει την δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, ψηφίζοντας το νέο νόμο πλαίσιο, , μέσα στο καλοκαίρι. θέλοντας να εκμεταλλευτεί την απουσία των φοιτητών λόγω των εξεταστικών.

 Για εμάς  αυτή η κυβέρνηση δεν έχει σε καμία περίπτωση τη συναίνεση του λαού. Δε μπορεί η λυκοσυμμαχία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ που έχει οδηγήσει το λαό στη χρεοκοπία, να ορίζει τον τρόπο που θα σπουδάζουμε και θα δουλεύουμε, δεν μπορούν οι καλοπληρωμένοι υπόδουλοι του σάπιου συστήματος να αποφασίζουν για το μέλλον μας. Τώρα είναι ώρα για αγώνες, για συνελεύσεις και καταλήψεις διαρκείας μέχρι τη νίκη.  Αυτή τη στιγμή η νεολαία αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της, το φοιτητικό κίνημα που τόσα χρόνια δε γονάτισε ποτέ, θα έχει τον τελευταίο λόγο.   

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ 24^ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ – Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ!

Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

            Η πρωτοφανής συναίνεση των τριών κομμάτων αποκαλύπτει τη βαθύτερη επιδίωξη όλων των δυνάμεων του συστήματος για υπέρβαση της οικονομικής κρίσης σε βάρος του λαού και της νεολαίας. Γι αυτό και από κοινού βάζουν στο στόχαστρο τα δικαιώματα της νεολαίας και τα συμφέροντα του πανεπιστημίου. Στην περίοδο της κρίσης, καθίσταται πιο αναγκαία παρά ποτέ η ριζική αλλαγή των χαρακτηριστικών του συλλογικού εργαζόμενου, αλλά και η βίαια αλλαγή του εκπαιδευτικού υποδείγματος.

            Αυτό σημαίνει την προσπάθεια για τη διαμόρφωση ενός νέου εργαζόμενου φθηνού, ευέλικτου, άμεσα παραγωγικού και ειδικευμένου, πειθήνιου και παράλληλα χωρίς συλλογικές αναπαραστάσεις. Ενός εργαζόμενου, δηλαδή, πολύ πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμου από την εργοδοσία, σε μια προσπάθεια συμπίεσης των δικαιωμάτων των νέων εργαζόμενων. Η άδικη και αντιδραστική κυρίαρχη πολιτική, προστάζει μια γενιά πιο μορφωμένη από κάθε άλλη, σε κοινωνίες πιο πλούσιες από ποτέ, να είναι η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από κάθε προηγούμενη.

            Η σφικτή δημοσιονομική λιτότητα του μνημονίου και η πολιτική κατεδάφισης των κοινωνικών παροχών, δε θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο το πανεπιστήμιο. Το νέο «πανεπιστήμιο» της δικτατορίας της αγοράς και του μνημονίου θα είναι ένα πανεπιστήμιο χωρίς φοιτητικές παροχές, με ριζικά μειωμένη χρηματοδότηση, αυταρχικό, πολύ πιο άμαζο και με έντονη την παρουσία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας μέσα σε αυτό. Το κατ’ επίφαση πια Πανεπιστήμιο που δεν θα είναι πλέον ούτε δωρεάν, ούτε δημόσιο, ούτε πανεπιστήμιο. Θα είναι ένα αυταρχικό εκπαιδευτήριο που θα λειτουργεί με τους πλέον αγοραίους όρους, και με τους φοιτητές να μην έχουν κανέναν λόγο πια σε αυτό.

Ο εκτρωματικός νόμος της Διαμαντοπούλου, φέρνει τα εξής:

·                     Κατάργηση κάθε δημοκρατικής κατάκτησης εντός των πανεπιστημίων

            Οριστική κατάργηση του Ασύλου. Πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια χτυπήματος κάθε φωνής αμφισβήτησης που γεννιέται εντός των πανεπιστημίων, αλλά και συνολικά της κοινωνίας. Η κατάργηση του ασύλου, επί της ουσίας  αποτελεί ευθεία κατάργηση των αγώνων της μεταπολίτευση, των πιο χρυσών σελίδων της σύγχρονης ιστορίας της ελληνικής κοινωνίας, και μια συνέχεια της έντασης της καταστολής απέναντι στον εσωτερικό εχθρό, που δεν είναι άλλος από τους αγώνες του λαού και της νεολαίας.

            Προβλέπεται η κατάργηση της συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης. Αναιρείται έτσι η δυνατότητα του πιο μαζικού κομματιού εντός του πανεπιστημίου, των φοιτητών, να έχει λόγο για το πώς σπουδάζει και πως ζει μέσα σε αυτό. Για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δημοκρατία σημαίνει η φίμωση κάθε κομματιού που διαφωνεί μαζί της και η ποδηγέτησή του από τις αγορές και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Έτσι εντός των Συμβουλίων Διοίκησης, τον κυρίαρχο λόγο τον έχουν οι εκπρόσωποι των επιχειρήσεων και των τοπικών κοινωνιών, πρεσβεύοντας έτσι με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το νέο πανεπιστήμιο γι αυτούς, που διώχνει από τα όργανα διοίκησης τους φοιτητές για να φέρει τους επενδυτές. Ξεχνάνε όμως σκόπιμα τα στελέχη του δικομματισμού να συμπληρώσουν ότι κύριοι υπαίτιοι για όποια φαινόμενα συνδιαλλαγής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ είναι οι δικές τους κομματικές νεολαίες, τσουβαλιάζοντας έτσι όλους τους φοιτητές και παρουσιάζοντας την υγιή πλειοψηφία των φοιτητών σα διεφθαρμένη.

·                     Ένταση επιχειρηματικής και ανταποδοτικής λειτουργίας

Διευρύνεται με το νέο νομοσχέδιο η λογική των αγοραίων κριτηρίων εντός των πανεπιστημίων και ενισχύεται η ιδιωτική πρωτοβουλία στο εσωτερικό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πιο συγκεκριμένα η χρηματοδότηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ συνδέεται άμεσα με την ανταπόκριση στα κριτήρια της αξιολόγησης. Προφανώς υπό τη δαμόκλειο σπάθη της περικοπής της χρηματοδότησης μεθοδεύεται η πλήρης ευθυγράμμιση των ιδρυμάτων με τη στρατηγική του κράτους και με τις επιδιώξεις της αγοράς. Όχι μόνον αυτό, αλλά το νέο νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει ακόμα και τη χρηματοδότηση θέσεων καθηγητών και γνωστικών αντικειμένων από ιδιώτες, μετατρέποντας έτσι τα φοιτητικά αμφιθέατρα σε άμεσο προθάλαμο μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων. Τέλος στα νέα μέτρα περιλαμβάνονται και λειτουργίες όπως τα φοιτητικά δάνεια που θα συνδέονται με την απόδοση των φοιτητών και την προσφορά εργασίας των εντός του πανεπιστημίου.

·                     Τσάκισμα των πτυχίων και διάλυση της εργασιακής προοπτικής.

            Το ν/σ διασπά επί της ουσίας την ενιαίοτητα των τίτλων σπουδών με την εισαγωγή τριών διαφορετικών κύκλων φοίτησης (bachelor, master, διδακτορικό). Εισάγει των φοιτητή σε μια πλήρως εξατομικευμένη διαδικασία σπουδών καθώς καταργεί τον ενιαίο τίτλο σπουδών, το πτυχίο, και εισάγει το σύστημα απόδοσης πιστωτικών μονάδων και του ατομικού φακέλου προσόντων, έτσι πλέον ο απόφοιτος θα βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία ανταγωνισμού ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή συλλογικής κατοχύρωσης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η ρύθμιση αυτή εισάγεται την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και καταρτίζει το σύμφωνο πρώτης απασχόλησης. Ακριβώς για την εμπέδωση του νέου υποδείγματος εργασίας που επιβάλλει την ευέλικτη απασχόληση, η κυβέρνηση προχωρά στην πρωτοφανή συγκρότηση μονοετών και διετών κύκλων σπουδών που οδηγούν στην απόδοση πιστοποιητικών κατάρτισης, και στο δια βίου τρέξιμο συλλογής δεξιοτήτων. Τέλος, το ν/σ προχωρά σε μια κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευση, αναγνωρίζοντας επί της ουσίας τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πιο συγκεκριμένα επιτρέπει την εισαγωγή μέσω κατατακτηρίων εξετάσεων αποφοίτων ΙΕΚ στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Έτσι, ενώ στερεί μέσω της μείωσης των εισακτέων, το δικαίωμα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση χιλιάδων νέων, το αποδίδει παράλληλα σε όσους έχουν την οικονομική επιφάνεια να πληρώσουν τα δίδακτρα των ΙΕΚ, παρακάμπτοντας έτσι ακόμα και την επίπονη και οικονομικά ασύμφορη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων.

·                     Εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών – Τσάκισμα κάθε φοιτητικού δικαιώματος.

            Τα πειθαρχικά μέτρα που εισάγει ο νέος νόμος ούτε η χούντα δεν τόλμησε να τα περάσει. Στην εποχή που όλο και περισσότεροι φοιτητές αναγκάζονται να εργάζονται για να τελειώσουν τις σπουδές τους, το υπουργείο θα διαγράφει φοιτητές μετά από ν + 2 χρόνια. Παράλληλα κάθε κινητοποίηση θα σημαίνει χαμένες εξεταστικές και χαμένα εξάμηνα ενώ οι φοιτητές που θα υπερασπίζονται τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων θα απειλούνται με άμεση διαγραφή. Ο φοιτητής θα μαθαίνει, μέσα από τη φοιτητική του ζωή, να υπακούει στον από πάνω του και να μην διεκδικεί τα αυτονόητα δικαιώματα στη ζωή του, όπως ακριβώς θέλουν να είναι ο σύγχρονος πειθήνιος εργαζόμενος στα χρόνια της κρίσης.

            Εν τέλει το νέο πανεπιστήμιο που μας ετοιμάζει το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου γυρνά δεκαετίες πίσω το ρολόι της δημοκρατίας στους χώρους της ανώτατης εκπαίδευσης. Θα είναι το πανεπιστήμιο των αναγκών της αγοράς, της κατάρτισης, το πανεπιστήμιο των πιστωτικών μονάδων, των τίτλων σπουδών της ανεργίας. Ας είναι σίγουροι Διαμαντοπούλου, κυβέρνηση καθώς και κάθε ένας που στέκεται στο πλάι τους, ότι θα πάρουν την απάντηση που τους αντιστοιχεί με συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις που θα ανατρέψουν το νόμο και την πολιτική που υποθηκεύει το μέλλον μας.

·                     Διάλυση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης

            Ο νέος νόμος αλλάζει ριζικά το καθεστώς χρηματοδότησης των πανεπιστημίων. Μειώνει ριζικά το ποσοστό της απευθείας κρατικής χρηματοδότησης, κλείνει και συγχωνεύει δεκάδες σχολές, και συνδέει το υπόλοιπο με τη διαδικασία της αξιολόγησης. Οδηγεί έτσι τα πανεπιστήμια στην πλήρη εναρμόνιση με τους κανόνες της αξιολόγησης από τις δυνάμεις της αγοράς, ενώ παράλληλα πιέζει τα ιδρύματα στην αναγκαστική αναζήτηση χρηματοδότησης από ιδιώτες. Δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τίποτα περισσότερο από προσβολή, η θεσμοθέτηση διαδικασιών ίδρυσης και χρηματοδότησης εδρών από ιδιώτες, διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο άμεσα αναλώσιμων και ειδικευμένων προγραμμάτων σπουδών, κόντρα σε ότι γνωρίζαμε μέχρι τώρα.

            Αίσθηση προκαλούν οι ρυθμίσεις για ριζική περικοπή των συγγραμμάτων, το κλείσιμο των εστιών και η εισαγωγή της έννοιας του φοιτητικού δανείου. Πιο συγκεκριμένα το σύγγραμμα ορίζεται αποκλειστικά ως ένα βιβλίο και όχι ως το σύνολο των αναγκαίων βιβλίων για το κάθε μάθημα, ενώ καταργείται το δωρεάν σύγγραμμα για το δεύτερο πτυχίο.

ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΟΛΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ

            Την ώρα που η κυβέρνηση γκρεμίζει ό,τι είχε απομείνει από τη δημόσια δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση συνεχίζει την ανελέητη επίθεση και σε όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Μετά την ψήφιση, δια πυρός και σιδήρου, μέσα σε κλίμα πρωτοφανούς αστυνομικής βαρβαρότητας, του κατάπτυστου μεσοπρόθεσμου προγράμματος η κυβέρνηση ετοιμάζεται για έναν πρωτοφανή νέο γύρο λεηλασίας των λαϊκών στρωμάτων.

            Αιχμή του δόρατος αυτής της προσπάθειας είναι η υλοποίηση του διαβόητου εφαρμοστικού νόμου, η εκκίνηση συλλογής των έκτακτων εισφορών το Σεπτέμβριο, η διαμόρφωση του ενιαίου μισθολογίου στο δημόσιο, η αύξηση του ΦΠΑ σε είδη λαϊκής κατανάλωσης και η προετοιμασία ξεπουλήματος -μέσω ιδιωτικοποιήσεων- ενός τεράστιου μέρους της δημόσιας περιουσίας.

            Ο δρόμος που έχει επιλέξει η κυρίαρχη πολιτική και τα κελεύσματά της είναι ξεκάθαρα: Ένταση της λιτότητας, παραπέρα συμπίεση του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων και της νεολαίας, γκρέμισμα κάθε κοινωνικής παροχής. Απέναντι στα εκβιαστικά διλήμματα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, ήρθε η ώρα για το φοιτητικό κίνημα να πάρει θέση δίπλα στον υπόλοιπο λαό που αγωνίζεται και μοχθεί για τη συνολική ανατροπή τους.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ, ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ

            Έχει έρθει η ώρα για το φοιτητικό κίνημα να σηκώσει το γάντι της αντιπαράθεσης που του έχουν πετάξει. Τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς, της γενιάς μας, δε χωράνε στο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Δύναμή μας είναι η συλλογικότητά μας και η μαζικότητά μας. Όλοι μαζί ενωμένοι είμαστε πολλοί, και απέναντί μας η τεχνητή πλειοψηφία της Βουλής φαντάζει πολύ μικρή. Μπορούμε να επιβάλλουμε ένα καλύτερο μέλλον για τις ζωές μας και το πανεπιστήμιο, αρκεί να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Γι αυτό η μόνη απάντηση δε μπορεί παρά να είναι οι μαζικές μας συνελεύσεις, οι καταλήψεις και οι διαδηλώσεις. Ο ανυποχώρητος αγώνας διαρκείας, εν τέλει, σε σύγκρουση με μια πολιτική που υποθηκεύει το μέλλον μας.

            Σε αυτόν τον αγώνα δεν είμαστε μόνοι μας. Πλάι μας στέκεται σχεδόν σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα. Οι αγωνιζόμενοι καθηγητές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που δε σκύβουν το κεφάλι απέναντι στα κελεύσματα υποταγής τόσο της κυβέρνησης, όσο και της ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ, όλοι οι εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια που ήδη έχουν ξεκινήσει και τις δικές τους κινητοποιήσεις. Ειδικά τώρα, που και οι άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης προκηρύσσουν κινητοποιήσεις από την έναρξη της χρονιάς, ήρθε η ώρα του από κοινού αγώνα όλης της εκπαίδευσης. Το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της 24^ης Αυγούστου ήταν μόνο η αρχή, για τη συγκρότηση ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου ανατροπής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και σύγκρουσης με την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

            Το φοιτητικό κίνημα από κοινού με όλα τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας θα δώσει τον αγώνα για την ανατροπή της κυβέρνησης του μνημονίου και τη σύγκρουση με την πολιτική ΕΕ και ΔΝΤ. Τώρα που το κίνημα των πλατειών ετοιμάζεται να βγει εκ νέου ορμητικά στο προσκήνιο, ας γνωρίζουν καλά όσοι καταστρέφουν το παρόν και το μέλλον μας, ότι οι φοιτητές θα είναι στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων των πλατειών, αλλά και πλάι σε κάθε άλλο αγωνιζόμενο κλάδο. Όλοι μαζί μπορούμε να τους ανατρέψουμε!!!

ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ

ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

            Σε κάθε γωνιά του κόσμου η νεολαία εξεγείρεται. Από τη μακρινή Χιλή και τις συγκρούσεις των φοιτητών επί τρεις μήνες για τη δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση, μέχρι τους συγκλονιστικούς αγώνες των Άγγλων φοιτητών απέναντι στα δίδακτρα, μια ολόκληρη γενιά αγωνίζεται για το μέλλον της. Πιάνοντας το νήμα από τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος στον τόπο μας τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια ας τολμήσουμε συνεχίσουμε.

            Δίπλα μας στέκουν όσοι αγωνίστηκαν το ’79 ενάντια στο ν.815 και κατάφεραν να τον οδηγήσουν στην απόσυρση. Όσοι το ’90-’91 αγωνίστηκαν απέναντι στον Κοντογιαννόπουλο και τον οδήγησαν στην παραίτηση από τη θέση του Υπουργού Παιδείας. Όσοι το ’98 εξασφάλισαν την αποτυχία της μεταρρύθμισης Αρσένη. Αλλά και όλοι εμείς, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουμε αγωνιστεί ενάντια νόμο Γιαννάκου και έχουμε ανατρέψει την αναθεώρηση του άρθρου 16, χρωστάμε στους εαυτούς μας να υπερασπιστούμε το δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο.

            Αν κάποιες προηγούμενες γενιές δώσανε τη μάχη για ανεξαρτησία και ελευθερία εβδομήντα χρόνια πριν. Αν κάποια γενιά αγωνίστηκε και έδωσε τη ζωή της για να υπερασπιστεί τη δημοκρατία, και πάλεψε για δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις. Ήρθε η ώρα για τη δική μας γενιά να γράψει τη δική της ιστορία.

Δεν συναινούμε. Δεν υποχωρούμε. Δεν τρομοκρατούμαστε. Θα νικήσουμε!!!

Απαιτούμε:

·      Ανατροπή του νόμου-εκτρώματος ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Καμία σκέψη για εφαρμογή του.

·        Ανατροπή του Μνημονίου, της κυβέρνησης. ΠΑΣΟΚ και κάθε άλλης  που θα συνεχίζει τον πόλεμο ενάντια μας. Ανυπακοή στις κατευθύνσεις ΕΕ-ΔΝΤ σε εργασία, εκπαίδευση, δημοκρατία. Έξω η τρόικα

·      Κατάργηση των Κολλεγίων και κάθε μορφής ιδιωτικής εκπαίδευσης. Ανατροπή του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων.  Όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος. Απόσυρση των νόμων για Αξιολόγηση, ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ.

·       Να καταργηθεί το επαίσχυντο Σύμφωνο πρώτης Απασχόλησης για τη νεολαία που ορίζει πρώτο μισθό τα     592€

·      Ανατροπή της εγκυκλίου για την περικοπή των συγγραμμάτων. Καμία μείωση των φοιτητικών παροχών.

·      Καμία σκέψη για δύο κύκλους σπουδών, για bachelor και master και την εισαγωγή πιστωτικών μονάδων (credits)

·      Κάτω τα χέρια από το άσυλο, απαιτούμε την πλήρη κατοχύρωσή του, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό.  Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων και των μαχητικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος.

·      Να μην εφαρμοστούν οι αποφάσεις Μπολώνια, Πράγα, Βερολίνο, Λονδίνο. Να γίνει η Ελλάδα ο σπασμένος κρίκος του Κοινού Ευρωπαικού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης

·      Καμία επιβολή ενοικίου στις φοιτητικές εστίες.

·      Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων από φοιτητικές και εργατικές κινητοποιήσεις. Κάτω ο τρομονόμος.

·

Διεκδικούμε:

·      Ένα ενιαίο και αδιάσπαστο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό. Όχι σε ειδικεύσεις, διασπάσεις, κατατμήσεις.

·      Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών. Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και συγκοινωνίες για όλους. Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές.

·      Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής απασχόλησης σε δημόσιο, ιδιωτικό τομέα. Μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.

·      Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους. Μείωση του ορίου συνταξιοδότησης. Γενναία αύξηση των συντάξεων και των μισθών. Γενναία μείωση της εργατικής εισφοράς για την ασφάλιση.

·      Δεν πληρώνουμε το χρέος τους. Λεφτά για την Παιδεία, την Υγεία, τις κοινωνικές παροχές, όχι για τις τράπεζες και τους επιχειρηματίες

Αποφασίζουμε:

·      Νέο Γύρο Συνελεύσεων και Καταλήψεων σε όλες τις σχολές. Καλούμε όλους τους φοιτητές σε όλη την Ελλάδα να συνεχίσουν με συνελεύσεις- καταλήψεις- διαδηλώσεις

·      Κατάληψη του Πανεπιστημίου Ρεθύμνου  (7/9-13/9) και νέα γενική συνέλευση την Τρίτη 13/9

·      Κατάργηση ΜΑΤ – αφοπλισμός αστυνομίας

·      Ορισμός ημερομηνίας για διασφάλιση εγγραφών

·      Διασφάλιση παραδόσεων πτυχιακών και εργασιών για μεταπτυχιακούς – προπτυχιακούς επι πτυχίω φοιτητές

·      Ανοιχτά Συντονιστικά εντολοδόχοι των αποφάσεων της γενικής συνέλευσης

·      Όχι στο κλείσιμο του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού του Πανεπιστημίου Ρεθύμνου – Αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους ανθρώπους

·      Συμμετοχή στις κινητοποιήσεις στη ΔΕΘ. Πανελλαδική εμφάνιση του φοιτητικού κινήματος μαζί με τον υπόλοιπο αγωνιζόμενο λαό.

·      Πανεκπαιδευτική διαδήλωση στο Ρέθυμνο  την Πέμπτη 8 Σεπτέμβρη σε συμπόρευση με το κάλεσμα της πλατείας

·      Ανασυγκρότηση, βελτίωση και διεύρυνση του Πανελλαδικού Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων πάνω στις Γενικές Συνελεύσεις. Καλούμε τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τις Συντονιστικές Επιτροπές Κατάληψης να συζητήσουν για τη δημοκρατική ανασύγκροτηση του Οργάνου.

·      Καλούμε σε διοργάνωση εξώστρεφων δράσεων ενημέρωσης και στη δημιουργία κέντρων αγώνα του Φοιτητικού Κινήματος

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΡΕΘΥΜΝΟΥ

ΕΞΩ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Το Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας τελεί υπό κατάληψη από την Δευτέρα 5 Σεπτέμβρη συμμετέχοντας στο πανελλαδικό συντονιστικό καταλήψεων, που φτάνει στις 280 σε όλη την Ελλάδα, στην προσπάθεια του να ανατρέψει το νέο νόμο πλαίσιο που ψηφίστηκε από την αντιδραστική συμμαχία της κυβέρνησης και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων.
Στο πλαίσιο της κατάληψης και συγκεκριμένα την Κυριακή ξημερώματα ο φοιτητής της Πληροφορικής Έκτορας Γαρίνης, προέβη σε φασιστική συμπεριφορά στην αυλή του Τμήματός μας. Συγκεκριμένα, προσπάθησε αρχικά να αφαιρέσει το πανό της κατάληψης, το οποίο βρίσκεται εκεί ύστερα από απόφαση της γενικής συνέλευσης του Τεχνών και απαιτούσε να ανέβει η Ελληνική σημαία η οποία επίσης αποφασίστηκε στην συνέλευση να μην υπάρχει στο κτήριο. Στη συνέχεια και παρά τις προσπάθειες φοιτητών να τον αποτρέψουν και να τον οδηγήσουν στη συνέλευση του τμήματος για να εκφράσει εκεί τις αντιθέσεις του σχετικά με τις αποφάσεις του συλλόγου , ο συγκεκριμένος φοιτητής προπηλάκισε τους φοιτητές ενώ ταυτόχρονα προέβη σε ένα φασιστικό εθνικιστικό παραλήρημα. Επιτέθηκε φραστικά σε μετανάστρια φοιτήτρια κάνοντας ρατσιστικά σχόλια για την καταγωγή της. Τέλος πριν φύγει, απείλησε συγκεκριμένα άτομα του φοιτητικού συλλόγου ότι θα ασκήσει σωματική βία πάνω τους , ακόμα και έξω από το πανεπιστήμιο.
Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι περιόδους σαν και αυτή (δηλαδή περιόδους κρίσης) η ιστορία μας έχει δείξει ότι τέτοιες φασιστικές ιδέες μπορούν να ανθίσουν. Εμείς δεν μασάμε ούτε από απειλές, ούτε από φασιστική προπαγάνδα. Πιστεύουμε ότι ενωμένοι οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες, όλα τα λαϊκά στρώματα μπορούμε να παλέψουμε και να μην τους δίνουμε χώρο ούτε στα πανεπιστήμια ούτε και πουθενά στην κοινωνία.
Για τον συγκεκριμένο φοιτητή, απαιτούμε την άμεση διαγραφή του από τον φοιτητικό σύλλογο και γενικότερα την καταδίκη αυτής της ενέργειας από όλους τους φοιτητές της πληροφορικής και των πανεπιστημίων. Ζητάμε την ουσιαστική απομόνωση τέτοιων ανθρώπων και τέτοιων πρακτικών από τα πανεπιστήμια.
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ Ι.Π.

ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ.ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΜΑΣ;

Μετά τις νέες εξελίξεις στον τομέα της παιδείας, επιχειρούμε με κάθε τρόπο να δραστηριοποιηθούμε και να μην μείνουμε απαθείς σε ζητήματα τα οποία μας επηρεάζουν άμεσα, γιατί αυτό το οποίο φοβούνται είναι μια νεολαία με ελεύθερο φρόνημα που θα κρίνει, θα αμφισβητεί, θα διεκδικεί, θα ανατρέπει. Για να εμποδίσουμε την εφαρμογή του νέου νόμου-πλαίσιο, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η  πληροφόρηση για τις επίμαχες διατάξεις του και ο συντονισμός των δυνάμεών μας για την αντίσταση προς την υλοποίησή του.

Συγκεκριμένα, πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στα εξής σημεία:

-                      Ιδιωτικοποίηση: Καθώς τα κρατικά κονδύλια μειώνονται κατακόρυφα, ορίζεται Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου με την μορφή Ανώνυμης Εταιρείας, το οποίο με «επιχειρηματική λογική» μπορεί να διαχειρίζεται τα περιουσιακά στοιχεία του Πανεπιστημίου ( άρθρο 58). Δίνεται η δυνατότητα άντλησης πόρων από κάθε πηγή ( άρθρο 56), από την ιδιωτική χρηματοδότηση μέχρι και την επιβολή διδάκτρων στους φοιτητές, δρομολογώντας έτσι την ιδιωτικοποίηση τους.

-                      Διοίκηση: Ως ανώτατο όργανο ορίζεται 11μελες συμβούλιο, το οποίο ( στην περίπτωση του Ι . Π ) απαρτίζεται από 7 εσωτερικά μέλη( 6 καθηγητές και ένας φοιτητής) και 4 εξωτερικά( ανάμεσά τους και ο πρόεδρος του συμβουλίου) προερχόμενα από την οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας

( άρθρο 8 ).

-                      Κατάργηση του ασύλου: Πρόκειται για τη συνέχεια της έντασης της καταστολής των αγώνων της νεολαίας και όλου του λαού, εφόσον ενέργειες που αφορούν την ελεύθερη διακίνηση ιδεών μπορεί να θεωρηθούν αξιόποινες πράξεις.

-                      Θέση φοιτητών: Ο συμβολικός ρόλος που αποκτούν οι φοιτητικοί σύλλογοι, ο περιορισμός της εκπροσώπησης των προπτυχιακών φοιτητών( δυο άτομα, ένα στο Συμβούλιο και ένα στη Σύγκλητο) και η εκλογή του πρύτανη χωρίς τη συμμετοχή των φοιτητών φανερώνουν άλλη μια προσπάθεια αποδυνάμωσης του λόγου της νεολαίας.

-                      Συγγράμματα: Πρόκειται για ένα από τα γκρίζα σημεία του νόμου, καθώς δεν διασαφηνίζεται εάν θα διατίθενται δωρεάν ή όχι( άρθρο 37).

Ειδικότερα για το Ιόνιο Πανεπιστήμιο:

Ο προϋπολογισμός μειώνεται κατά 50%, ενώ τα κρατικά κονδύλια για τη στέγαση ανέρχονται στις 193.000, με αποτέλεσμα την αδυναμία στέγασης της πλειοψηφίας των φοιτητών.

Παράλληλα, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα ανανεωθούν οι συμβάσεις των συμβασιούχων, οι οποίοι στην περίπτωση του Τ.Μ.Σ διδάσκουν μεγάλο αριθμό σημαντικών μαθημάτων (π.χ. κατευθύνσεις τζαζ, εκτέλεσης κ.τ.λ), με αποτέλεσμα την υπολειτουργία του τμήματος. Το σημαντικότερο σημείο στο οποίο θεωρούμε ότι θίγεται το τμήμα μας μακροπρόθεσμα είναι η εισαγωγή της έννοιας της επιχειρηματικότητας και του ανταγωνισμού στα πανεπιστήμια καλλιτεχνικής φύσης, τα οποία ενδέχεται να συγχωνευθούν ή και να καταργηθούν, λόγω έλλειψης επιχειρηματικού ενδιαφέροντος από πλευράς ιδιωτών.

Η επίθεση στην παιδεία δεν αφορά μόνο τα πανεπιστήμια, αλλά και τα σχολεία:

Τα σχολεία συγχωνεύονται, ο αριθμός των δασκάλων μειώνεται, αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα και φωτοτυπίες και cd έρχονται να αντικαταστήσουν τα βιβλία.

Διεκδικούμε:

-                      Ανατροπή του νέου νόμου, καμία σκέψη για εφαρμογή του.

-                      Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα. Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές.

-                      Καμία μορφή ιδιωτικοποίησης. Όχι στους ιδιώτες και τις επιχειρήσεις σε  ΑΕΙ-ΤΕΙ-έρευνα.

-                      Όλες οι εξουσίες στις γενικές συνελεύσεις καθηγητών, φοιτητών και διοικητικών υπαλλήλων.

-                      Διατήρηση του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου.

Θεωρούμε καθήκον μας να προτάξουμε το μακροπρόθεσμο συλλογικό συμφέρον έναντι κάθε βραχυπρόθεσμου ατομικού, να δημιουργήσουμε συνειδήσεις, να εγκαταλείψουμε την  νοοτροπία της απραξίας.

Το φοιτητικό κίνημα καλεί όλα τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας την Πέμπτη 22/ 09 στις 12.00 στα Γενικά Λύκεια σε πανεκπαιδευτική πορεία. Πρέπει όλοι μαζί να δώσουμε έναν αγώνα όχι μόνο για την ανατροπή του νέου νόμου- πλαίσιο, αλλά να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας και να ανατρέψουμε το μέλλον που ετοιμάζουν για εμάς, χωρίς εμάς.

«Μια μέρα είδα ένα παιδάκι, δέκα χρονών πάνω κάτω, να σέρνει σ’ ένα στενό μονοπάτι ένα μεγάλο άλογο, που το μαστίγωνε κάθε φορά που προσπαθούσε να γυρίσει. Μου ήρθε η σκέψη ότι, αν τέτοια ζώα είχαν επίγνωση της δύναμης τους, δεν θα μπορούσαμε να ασκήσουμε καμία εξουσία πάνω τους, και ότι οι άνθρωποι εκμεταλλεύονταν τα ζώα κατά τον ίδιο τρόπο που οι πλούσιοι εκμεταλλεύονται το προλεταριάτο» (Τζωρτζ  Όργουελ)

Κατάληψη Συλλόγου Φοιτητών Τ.Μ.Σ

                                                                                                                     katalipsitms.wordpress.com

Πρόγραμμα κατάληψης Τ.Μ.Σ

Ο θάνατος του συγγραφέα

Στο μυθιστορημα του Sarrasine, ο Balzac, μιλωντας για εναν ευνουχο μεταμφιεσμενο σε γυναικα, γραφει την προταση: “Ηταν η Γυναικα, με τους ξαφνικους της φοβους, τις παραλογες ιδιοτροπιες, τις ενστικτωδεις φοβιες, το απροκλητο θαρρος, την τολμηρη και απολαυστικη ευαισθησια του συναισθηματισμου”. Αλλα ποιος ειναι αυτος που μιλαει; Ειναι ο ηρωας της ιστοριας, αγνοωντας προβληματισμενος τον ευνουχο που κρυβεται πισω απο την γυναικα; Ειναι ο ανδρας Balzac, προικισμενος απο την προσωπικη του ενασχοληση με την φιλοσοφια της Γυναικας; Ειναι ο συγγραφεας Balzac, επαγγελομενος καποιες “λογοτεχνικες” ιδεες της θηλυκοτητας; Ειναι η παγκοσμια σοφια; Ή ρομαντικη ψυχολογια; Θα ειναι για παντα αδυνατο να μαθουμε, για τον απλο λογο οτι καθε γραφη ειναι η ιδια η ιδιαιτερη εκεινη φωνη που αποτελειται απο διαφορες ανεξιχνιαστες φωνες, και οτι η λογοτεχνια ειναι ακριβως η επινοηση αυτης της φωνης, στην οποια δεν μπορουμε να αποδωσουμε καποια συγκεκριμενη προελευση: η λογοτεχνια ειναι παντα εκεινη η ουδετεροτητα, εκεινη η συνθεση, εκεινη η λοξοτητα, στην οποια αποδρα καθε υποκειμενο, η παγιδα στην οποια χανεται καθε ταυτοτητα, ξεκινωντας απο την ιδια την ταυτοτητα του σωματος που γραφει. · · · Ισως να ηταν παντα ετσι: μολις η πραξη γινει αντικειμενο αναστοχασμου, για οριστικους λογους, χωρις πια να εχει σκοπο την αμεση επιδραση της στην πραγματικοτητα,  — με αλλα λογια, οταν ειναι πια εξωτερικη  προς οποιαδηποτε αλλη λειτουργια απο εκεινη της εφαρμογης του συμβολου — , η διαζευξη πραγματοποιειται, η φωνη χανει το παρελθον της, ο συγγραφεας εισαγεται στον ιδιο του τον θανατο, η συγγραφη ξεκινα. Παρ’ ολα αυτα ομως, το συναισθημα που προκαλει αυτο το φαινομενο εχει υπαρξει ποικιλλο. Στις πρωτογονες κοινωνιες, την αφηγηση δεν την αναλαμβανει ποτε καποιο ατομο, αλλα ενας  μεσολαβητης, σαμανος ή ρητορας, η  “επιδοση” του οποιου μπορει να γινεται αντικειμενο θαυμασμου (η επιδεξιοτητα του στον αφηγηματικο κωδικα δηλαδη), ωστοσο οχι και η “ευφυϊα” του.  Ο συγγραφεας ειναι συγχρονος χαρακτηρας, δημιουργια αναμφιβολα της κοινωνιας μας στον βαθμο που, προς το τελος του μεσαιωνα, ανακαλυψε, μαζι με τον Αγγλικο εμπειρισμο, τον Γαλλικο ορθολογισμο και την προσωπικη πιστη στην Μεταρρυθμιση, το κυρος του ατομου, ή, για να το θεσω πιο ευγενικα, εκεινο της “ανθρωπινης προσωπικοτητας”. Ετσι ειναι λογικο πως αναφορικα με την λογοτεχνια θα πρεπει να ειναι ο θετικισμος, το συνολο και οι συνεπειες της καπιταλιστικης ιδεολογιας, η οποια εχει αποδωσει την μεγιστη σημασια στην “προσωπικοτητα” του συγγραφεα. Ετσι ο συγγραφεας κυριαρχει ακομη στα εγχειριδια της λογοτεχνικης ιστοριας, στις συγγραφες βιογραφιων, στις συνεντευξεις περιοδικων, ακομη και στην συνειδηση των λογοτεχνικων κυκλων, αγχωμενων να ενωσουν, μεσω των ιδιωτικων ημερολογιων τους, την προσωπικοτητα με το εργο τους: η εικονα της λογοτεχνιας στην συγχρονη κουλτουρα ειναι επικεντρωμενη τυραννικα στον συγγραφεα, την προσωπικοτητα του, την ιστορια του, τα γουστα του, τα παθη του, ενω η κριτικη επιμενει ακομη, τον περισσοτερο καιρο, οτι η δουλεια του Baudelaire ειναι η αποτυχια του ανδρα Baudelaire, η δουλεια του Van Gogh η τρελα του, του Tchaikovsky το βιτσιο του: η εξηγηση του εργου αναζητειται παντα στον ανθρωπο που το δημιουργησε, λες και, μεσω της λιγοτερο ή περισσοτερο διαφανης μυθοπλαστικης αλληγοριας, ηταν παντα εν τελει η φωνη του ενος και ιδιου ανθρωπου, του συγγραφεα, που παραδιδει την “εμπιστοσυνη” του. · · · Αν και η αυτοκρατορια του Συγγραφεα ειναι ακομη ιδιαιτερα ισχυρη (συχνα η προσφατη κριτικη καταφερνει να την συμπυκνωνει μονο), ειναι φανερο οτι για μεγαλο χρονικο διαστημα δεν ησαν λιγοι οι συγγραφεις που εχουν επιχειρησει να την ανατρεψουν. Στην Γαλλια, ο Mallarme ηταν αναμφιβολα ο πρωτος που ειδε και προεβλεψε την πληροτητα της αναγκαιοτητας αντικαταστασης της ιδιας της γλωσσας με τον ανθρωπο που υποτιθεται πως την κατεχει. Απο εδω και περα, για τον Mallarme, καθως και για εμας, ειναι η γλωσσα που μιλαει, οχι ο συγγραφεας: η γραφη ειναι το απλωμα του χεριου, μεσω της προϋπαρχουσας απουσιας της προσωπικοτητας, — η οποια δεν πρεπει ποτε να συγχεεται με την ευνουχιστικη αντικειμενικοτητα του ρεαλιστη νοβελιστα —, που δειχνει εκει που η γλωσσα δρα μονη, “επιδρα,” και οχι “εξ ιδιων”: το συνολο της ποιητικης του Mallarme εγκειται στην καταπιεση του συγγραφεα χαριν της γραφης (η οποια, οπως θα δουμε, αποκαθιστα το κυρος του αναγνωστη). Ο Valery, παρεμποδισμενος απο μια ψυχολογια του Εαυτου, εμπλουτισε σπουδαια την θεωρια του Mallarme, μετατρεποντας την, ωστοσο, σε προτιμηση για τον κλασικισμο και τα διδαγματα της ρητορικης. Αμφισβητησε και ειρωνευτηκε αδιακοπα τον Συγγραφεα, δινοντας εμφαση στην γλωσσικη και σχεδον “τυχαια” φυση της δραστηριοτητας του, και μεσω των προζαϊκων εργων του επιδιωξε την ουσιαστικα ρητη κατασταση της λογοτεχνιας, στο προσωπο της οποιας οποιαδηποτε αναδρομη στην κατωτεροτητα του συγγραφεα, του φαινονταν αληθινη προκαταληψη. Ειναι αλλωστε σαφες οτι και ο ιδιος ο Proust, παρα τον προφανη ψυχολογικο χαρακτηρα των αποκαλουμενων αναλυσεων του, ανελαβε την ευθυνη της αδυσωπητης συγχυσης, μεσω της ακραιας υποτιτλοποιησης, της σχεσης του συγγραφεα με τους χαρακτηρες του: καθιστωντας αφηγητη οχι τον ανθρωπο που εχει δει ή νοιωσει ηδη, ουτε καν τον ανθρωπο που γραφει ακομα, αλλα εκεινον τον ανθρωπο που θα γραψει (ο νεαρος της νουβελας  — αν και, για την ακριβεια, ποσο χρονων και ποιος ειναι;  — θελει να γραψει αλλα δεν μπορει, ενω η νουβελα τελειωνει οταν η συγγραφη της καταστει επιτελους εφικτη). Ο Proust καταφερε να αποδωσει στην συγχρονη γραφη το επος της: χαρη σε μια ριζοσπαστικη αντιστροφη, αντι να τοποθετει την ζωη του στην νουβελα, οπως τοσο συχνα λεμε, δημιουργει την ιδια του την ζωη ως εργο του οποιου το δικο του βιβλιο υπηρξε κατα καποιον τροπο το προτυπο της, ετσι ωστε να ειναι προφανες σε εμας οτι δεν ειναι ο Charlus που μιμηθηκε τον Montesquieu, αλλα οτι ο Montesquieu στην δικη του πρωτοτυπη, ιστορικη πραγματικοτητα, ειναι ενα δευτερευον αποσπασμα μονο, οπως αυτο προεκυψε απο τον Charlus. Ο σουρεαλισμος τελος, — ωστε να παραμεινουμε στο επιπεδο αυτης της προϊστοριας του μοντερνισμου —, ο σουρεαλισμος αναμφιβολα δεν μπορουσε να αποδωσει στην γλωσσα μια επικρατεια, μιας και η γλωσσα ειναι ενα συστημα, ετσι αυτο που το κινημα αναζητησε εκτοτε, ηταν, ρομαντικα, η αμεση ανατροπη ολων των κωδικων — μια ψευδαισθησιακη ανατροπη σαφως, μιας και ενας κωδικας δεν μπορει να καταστραφει, παρα μονο να γινει “παιχνιδι”, με την αποτομη παραβιαση των αναμενομενων σημασιων (αυτο ηταν το γνωστο σουρεαλιστικο “κεραυνοβολημα”), αποδιδοντας στο χερι καθε εμπιστοσυνη για την με ταχυτητα γραφη οσων το κεφαλι αγνοει (αυτη ηταν η αυτοματη γραφη), ενω με την αποδοχη της αρχης και της εμπειριας της συλλογικης συγγραφης, ο σουρεαλισμος βοηθησε στην κανονικοποιηση της εικονας του Συγγραφεα. Τελος, εξω απο την ιδια την λογοτεχνια (στην πραγματικοτητα οι διακρισεις αυτες ξεπερνιουνται), η γλωσσολογια εχει μολις προετοιμασει την καταστροφη του Συγγραφεα με ενα σπουδαιο αναλυτικο οργανο που δειχνει οτι η ομιλια στην πληροτητα της δεν ειναι παρα μια κενη διαδικασια, λειτουργει ιδανικα μονο οταν δεν απαιτειται η συμπληρωση της απο τα προσωπα των συνομιλητων: γλωσσικα, ο συγγραφεας δεν ειναι ποτε κατι περισσοτερο απο τον ανθρωπο εκεινον που γραφει, οπως ακριβως το Εγω δεν ειναι καθολου κατι περισσοτερο απο τον ανθρωπο που λεει Εγω: η γλωσσα αναγνωριζει καποιο “υποκειμενο” οχι εναν “ανθρωπο,” και αυτο το υποκειμενο, κενο εξω απο την ιδια την ομιλια που το καθοριζει, αρκει για να καταστησει την γλωσσα “λειτουργικη,” με αλλα λογια, να την εξαντλησει. · · · Η απουσια του Συγγραφεα (με τον Brecht θα μπορουσαμε να μιλαμε εδω για μια πραγματικη “αποξενωση:’ ο Συγγραφεας εξαϋλωνεται σαν μικροσκοπικη φιγουρα στην πιο απομακρη γωνια της λογοτεχνικης καταστασης), δεν αποτελει  ενα ιστορικο δεδομενο μονο ή μια συγγραφικη πραξη: μεταμορφωνει κυριολεκτικα το συγχρονο κειμενο (ή — κατι που ειναι παρομοιο — το κειμενο ειναι απο εδω και στο εξης γραμμενο και διαβασμενο ετσι ωστε σ’ αυτο, σε καθε επιπεδο του, ο Συγγραφεας να απουσιαζει απο τον εαυτο του).  Ο χρονος, πριν απο καθετι αλλο, δεν ειναι ο ιδιος. Ο Συγγραφεας, οταν τον πιστευουμε, γινεται παντα αντιληπτος ως το παρελθον του ιδιου του βιβλιου του: το βιβλιο και ο συγγραφεας παιρνουν τις θεσεις τους αυτοβουλα στην ιδια σειρα, τοποθετημενοι ως ενα προτου και ενα μετα: ο Συγγραφεας υποτιθεται πως ταϊζει το βιβλιο — δηλαδη, προϋπαρχει του βιβλιου, υποφερει, ζει για αυτο, φροντιζει με την δουλεια του την ιδια σχεση συνεχειας που εχει ενας πατερας με το παιδι του. Εντελως αντιθετα, ο συγχρονος συγγραφεας (γραφιας), γεννιεται ταυτοχρονα με το κειμενο του: δεν του εχει σε καμια περιπτωση προσφερθει μια υπαρξη η οποια ξεπερνα ή υπερβαινει την γραφη του, δεν ειναι σε καμια περιπτωση το υποκειμενο του οποιου το βιβλιο αποτελει το κατηγορημα. Δεν υφισταται χρονος αλλος απο εκεινον της ομιλουσας διατυπωσης, ενω καθε κειμενο γραφεται αιωνια εδω και τωρα. Αυτο ισχυει διοτι (ή: προκυπτει απο αυτο), η συγγραφη δεν καθοριζει πλεον μια λειτουργια καταγραφης, παρατηρησης, αναπαραστασης, “ζωγραφικης” (οπως θα το εθεταν οι Κλασικοι συγγραφεις), αλλα αντιθετα εκεινη την λειτουργια που οι γλωσσολογοι, συνεπεις ως προς το λεξιλογιο της σχολης της Οξφορδης, αποκαλουν επιδραστικη, την σπανια δηλαδη προφορικη μορφη (αποκλειστικα δοσμενη σε πρωτο προσωπο και σε παροντικο χρονο), στην οποια η ομιλια δεν διαθετει αλλο περιεχομενο απο την πραξη μεσω της οποιας διατυπωνεται: σε κατι που μοιαζει με το  / Αρχηγος των βασιλιαδων ή το Εγω Τραγουδαω των παλιων βαρδων, ο μοντερνος γραφιας, εχοντας θαψει πια τον Συγγραφεα, δεν μπορει πλεον να πιστεψει, συμφωνα με το “παθος” των προκατοχων του, οτι το χερι του ειναι πολυ αργο για την σκεψη ή το παθος του, και οτι κατα συνεπεια, εξαγωντας καποιον νομο απο την αναγκαιοτητα, πρεπει να ενισχυσει αυτο το κενο “βελτιωνοντας” στο διηνεκες την φορμα του. Για αυτον, αντιθετα, το χερι του, αποσπασμενο απο καθε αλλη φωνη, φερομενο απο μια αγνη χειρονομια εγγραφης (και οχι εκφρασης), ανιχνευει ενα πεδιο χωρις καταγωγη — ή ειναι αυτο, εστω, που δεν εχει αλλη προελευση απο την ιδια την γλωσσα, δηλαδη, εκεινο ακριβως το πραγμα που αμφισβητει διαρκως καθε αρχη. · · · Γνωριζουμε οτι ενα κειμενο δεν αποτελειται απο σειρες λεξεων, αποδεσμευοντας ετσι ενα και μοναδικο “θεολογικο” νοημα (το “μηνυμα” του Συγγραφεα-Θεου), αλλα οτι προκειται για εναν χωρο πολλων διαστασεων, τον οποιο παντρευομαστε και εντος του δοκιμαζομαστε σε διαφορα ειδη γραφης, κανενα εκ των οποιων δεν ειναι ωστοσο πρωτοτυπο: το κειμενο ειναι ενας ιστος μνειων, οπως αυτες προκυπτουν απο τις χιλιες πηγες της κουλτουρας. Οπως οι Bouvard και Pecuchet, οι αιωνιοι αυτοι αντιγραφεις, εξισου δεωδεις οσο και κωμικοι, ο ανυπερβλητος παραλογισμος των οποιων καθοριζει ακριβως την αληθεια της γραφης, ετσι και ο συγγραφεας μπορει μονο να μιμηθει μια χειρονομια για παντα ανωτερη του και ποτε πρωτοτυπη: η μοναδικη του δυναμη εγκειται στον συνδυασμο των διαφορετικων ειδων συγγραφης, ωστε να αντιταχθει σε καποιες αλλες, ετσι ωστε να μην συντηρησει τον εαυτο του σε ενα μονο απο ολα τα ειδη. Εαν θελησει να εκφραστει, θα πρεπει να γνωριζει τουλαχιστον οτι εκεινο το εσωτερικο “πραγμα” που ισχυριζεται πως “μεταφραζει” ειναι καθαυτο ενα ετοιμο ηδη λεξικο μονο, ενω οι λεξεις του λεξικου αυτου θα μπορουσαν να εξηγηθουν  (οριστουν) μονο μεσω αλλων λεξεων, και ουτω καθ’ εξης επ’ απειρον: μια εμπειρια που συνεβει με παραδειγματικο τροπο και στον νεαρο De Quincey, τον τοσο προικισμενο στα Ελληνικα ωστε προκειμενου να μεταφρασει στην νεκρη αυτη γλωσσα καποιες απολυτα μοντερνες ιδεες και εικονες, οπως μας λεει ο Baudelaire, “δημιουργησε για αυτην ενα συγχρονο λεξικο πολυ πιο περιπλοκο και εκτεταμμενο απο εκεινο που προεκυψε απο την χυδαια υπομονετικοτητα των αγνων λογοτεχνικων θεματων” (Τεχνητοι Παραδεισοι). Διαδεχομενος τον Συγγραφεα, ο γραφιας δεν μπορει πια να περιλαμβανει εντος του τα παθη, τις διαθεσεις, τα αισθηματα και τις εντυπωσεις, αλλα το τεραστιο εκεινο λεξικο, στο οποιο ανακαλυπτει μια γραφη που δεν μπορει να γνωρισει τελος ή σταματημο: η ζωη μπορει μονο να μιμηθει το βιβλιο, ενω το ιδιο το βιβλιο δεν ειναι παρα ενας ιστος σημειων, μια χαμενη, απειρα απομακρυνομενη μιμηση. · · · Μολις ο Συγγραφεας χαθει, το αιτημα της “αποκρυπτογραφησης” ενος κειμενου ειναι πια εντελως αχρηστο. Η αποδοση καποιου κειμενου στον Συγγραφεα ειναι η επιβολη επι του κειμενου ενος ορου παυσης, και η επιδοση σε αυτο καποιας τελικης νοηματοδοτησης ειναι το τελος της συγγραφης. Η αντιληψη αυτη ταιριαζει τελεια στην κριτικη, η οποια μπορει τοτε να αναλαβει ως βασικο της σκοπο την ανακαλυψη του Συγγραφεα (ή των υποστασεων του: κοινωνικοτητα, ιστορικοτητα, ψυχισμος, ελευθερια) πισω απο το εργο: μολις ο Συγγραφεας ανακαλυφθει, το κειμενο “εξηγειται:’ ο κριτικος εχει κατακτηθει, και σπανια προκαλει εκπληξη, πως οχι μονο, ιστορικα, η επικρατεια του Συγγραφεα θα επρεπε να ειναι και εκεινη του Κριτικου, αλλα και οτι η κριτικη (ακομη και η “νεα κριτικη”), θα πρεπει να ανατραπει μαζι με τον Συγγραφεα. Σε μια πολλαπλη συγγραφη, πραγματι, τα παντα πρεπει να διακρινονται, αλλα και τιποτε να μην αποκωδικοποιειται. Η δομη μπορει να ακολουθηθει, να “υφανθει” (σαν καλτσα που εχει ξηλωθει) σε ολες τις επαναληψεις της και σε ολες τις καταστασεις της, χωρις να υπαρχει ωστοσο καποιο κοινο υποβαθρο. Το πεδιο της γραφης ειναι προσπελασιμο, ομως οχι και διεισδυσιμο: η συγγραφη θετει αδιακοπα το νοημα ετσι  ωστε παντα να το εξαϋλωνει: εξελισσεται ετσι σε συστηματικο στοχασμο του νοηματος. Κατα συνεπεια, η λογοτεχνια (θα ηταν καλυτερα, απο εδω και στο εξης, να λεμε η γραφη), αρνειται να αποδωσει στο κειμενο (και στον κοσμο ως κειμενο) ενα “μυστικο:’ με αλλα λογια, ενα τελικο νοημα που απελευθερωνει μια δραστηριοτητα την οποια θα μπορουσαμε να αποκαλεσουμε αντι-θεολογικη, κανονικα επαναστατικη, μιας και η αρνηση παγιδευσης του νοηματος ειναι τελικα η αρνηση του Θεου και των υποστασεων του, της λογικης, της επιστημης, του νομου. · · · Αλλα ας επιστρεψουμε στην προταση του Balzac: δεν την διατυπωνει κανεις (δηλαδη, κανενα “προσωπο”): η πηγη της, η φωνη της, δεν μπορουν να εντοπιστουν, και ομως διαβαζεται τελεια. Και αυτο γιατι το πραγματικο πεδιο της γραφης δεν ειναι αλλο παρα η αναγνωση. Ενα ακομη ιδιαιτερα συγκεκριμενο παραδειγμα ισως το κανει κατανοητο αυτο: προσφατες μελετες  (J. P. Vernant) εχουν ριξει φως στην καθοριστικα διφορουμενη φυση της Ελληνικης τραγωδιας, το κειμενο της οποιας εχει υφανθει με λεξεις που φερουν διπλες σημασιες τις οποιες καθε χαρακτηρας κατανοει μονομερως (η αιωνια συνεχιζομενη παρεξηγηση ειναι αυτο ακριβως που εννοειται με τον ορο “τραγικο”). Ωστοσο υπαρχει καποιος που καταλαβαινει καθε λεξη στην αμφισημια της, και καταλαβαινει ακομη καλυτερα, θα μπορουσε να πει κανεις, την ιδια ακριβως κωφωση των χαρακτηρων που μιλουν μπροστα του: αυτος ο καποιος δεν ειναι αλλος παρα ο αναγνωστης (ή στην περιπτωση αυτη ο θεατης). Κατα αυτον τον τροπο αποκαλυπτεται ολο το ειναι της γραφης: ενα κειμενο αποτελειται απο πολλαπλες συγγραφες, οπως αυτες προκυπτουν απο τις πολλες και διαφορετικες κουλτουρες αναγνωσης του, και εισερχεται σε διαλογο μεταξυ τους, σαν παρωδια ή σαν διαγωνισμος. Υφισταται ωστοσο και ενα μερος οπου η πολλαπλοτητα αυτη συλλεγεται, ενωνεται, και αυτο το μερος δεν ειναι ο συγγραφεας, οπως εχουμε ως τωρα ισχυριστει, αλλα ο αναγνωστης: ο αναγνωστης ειναι εκεινο ακριβως το διαστημα στο οποιο εγγραφονται, χωρις να χανεται κανενα ον, ολες οι παραπομπες που αποτελουν καποια συγγραφη, ενω η ενοτητα καποιου κειμενου δεν εγκειται στην καταγωγη του αλλα στον προορισμο του. Ωστοσο ο προορισμος αυτος δεν μπορει πλεον να ειναι προσωπικος: ο αναγνωστης ειναι ενας ανθρωπος χωρις ιστορια, χωρις βιογραφικο, χωρις ψυχολογια, ειναι μονο καποιος που διατηρει συγκεντρωμενα σε ενα πεδιο ζωντανα ολα τα μονοπατια που μπορουν να συνθετουν το κειμενο. Αυτο εξηγει γιατι ειναι παραλογο να ακουμε πως η νεα γραφη καταδικαζεται στο ονομα ενος ουμανισμου ο οποιος υποκριτικα αυτοδιοριζεται υπερμαχος των δικαιωματων των αναγνωστων. Ο αναγνωστης δεν υπηρξε ποτε προβληματισμος της κλασικης κριτικης: για αυτην, δεν υπαρχει αλλος ανθρωπος στην λογοτεχνια παρα μονο εκεινος που γραφει.  Αρχιζουμε τωρα να μην ειμαστε αλλο οι χαφτες τετοιων αντιφρασεων, με τις οποιες η κοινωνια μας περηφανα υπερασπιζεται ο,τι απορριπτει, αγνοει, καταπιεζει ή καταστρεφει. Γνωριζουμε οτι για να αποκαταστησουμε το μελλον της γραφης, οφειλουμε να αντιστρεψουμε τον μυθο της: η γεννηση του αναγνωστη πρεπει να λυτρωθει απο τον θανατο του Συγγραφεα.

R. Barthes

αναδημοσίευση από athens.indymedia.org